دوكسه طاعت خداى را كرده باشد و دوكسه طاعت كه ده سال كنند مساوى يك‌كسه طاعت است كه بيست سال كنند . اين نيكوحيلتى است جبر ما فات را ، و شما را اين وسيله از رحمت خداى عزّ و جلّ دست داده كه حبيب ما امير عماد الدين جعفر را اگر مدد كنيد به احسن طاعتى و اجل قربتى كه بسيار كس را مثل آن ميسر نباشد و استعداد ايشان به آن وفا نكند ، ايستادگى نمايد و مثل ثواب همهء آن به شما و اصل شود در آخرت ، و نور دل شما افزايد در دنيا . در كتاب اللّه خوانده‌ايد كه لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ « 1 » مىدانم كه هيچ شما را از او دوست‌تر نيست ، پس بر شما است كه او را در راه خداى عزّ و جلّ انفاق كنيد ، و چنانچه در امم سابقه فرزندان را محرّر مىساخته‌اند جهت خدمت خدا شما او را محرّر سازيد جهت خدمت خدا كه بسيار حيف است كه رشد و استعداد او در كار دنيا كه نمايشى است باطل و سايه زائل صرف شود ، حيف از رشد او كه نه در كار خداى عزّ و جلّ صرف شود و كار رسول او صلى اللّه عليه و آله ، شما دانيد كه اگر شما را در دنيا سختى و رنجى باشد و او تواند كه شما را خلاص كند و آن را از شما دفع كند البته بكند . پس اولى آنكه او را در آخرت نزد خداى عزّ و جلّ جايى و راهى باشد تا آنجا نيز اگر احتياج باشد مدد شما تواند كرد ، و كارساز آخرت شما را مهم‌تر است از كارساز دنيا ، براى آنكه كار دنيا هر نوع كه هست ساخته مىگردد و روز به شب مىشود ، كار ، كار آخرت است ، تا غايت او كارسازى دنياى شما مىكرد . بعد از اين شما را كارسازى دنياى او مىبايد كرد تا او كارسازى آخرت شما كند و نيكومعامله و رابح تجارتى كه شما كرده باشيد اگر اين كار بكنيد « اين كار دولت است كنون تا كه را رسد » ( و التّوفيق

--> ( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 92 « هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد » .